آواره

گوگیجه هوایی

2012-04-17T11:10:00.000+02:00

تو هواپیما نشستی با 109 نفر دیگه که عمراً هیچکدومشون اصلاً ندونن مسافرت بدون پاسپورت یعنی چی. اصلاً تا حالا فکر کردن که چقدر ارزش داره همون 2-3 تا ورق ...

عجب پرواز شلوغیه. E190 شرکت KLM این هلندی های مزخرف! اگه میخواین بدونین E190 چیه، همین بس که بدونین ساخت برزیله. یه جورایی چین صنعت هواپیمایی! خدا رحم کنه!

از وقتی از زندان روتردام خارج شدم، نیاز داشتم که برم دستشویی. از اونجا تا بیام سوار هواپیما بشم یه 4 ساعتی طول کشید. هر بار هم صبر کردم به این امید که توی توقف بعدی جای بهتری برای دستشویی رفتن پیدا کنم، اما خوب ... نشد. حالا هم توی هواپیما، ردیف یکی مونده به آخر، کنار پنجره نشستم. یادم افتاده که میخواستم توی هواپیما برم دستشویی، ولی این بغل دستیم داره توی اعماق خوابش شنا میکنه. بیهوش ...

فکر کنم آمریکاییه. اینگلیسی مینویسه، اینگلیسی حرف میزنه و از همه مهمتر اینکه گوشیش بلک بریه. گوشی ای که کمتر پیش میاد دست اروپایی جماعت ببینی! دلم نیومد بیدارش کنم. آخرین جمله ای که قبل از اینکه از پنجره کوچک سمت راستم به بیرون رو نگاه کنم، به ذهنم رسید، این بود: "اگه اون جای من بود هم همین فکر رو میکرد؟"

آخرین باری که ابرها رو از بالا دید زدم نزدیک به 3 سال و نیم پیش بود. حالا تو مسیر هوایی آمستردام به گوتنبرگ، پر ابرهاییه که از این بالا دل هوس باز منو، تنگ پشمکهای "اتوبان کودک" و "لوناپارک" کرده. آخ آخ آخ آخ، اتوبان کودک. یاد آخرین باری که رفتم افتادم ...

روزهای آخر تابستان 1990 یا 1991 ...

نزدیک خونمون بود. پایینتر از پل امیربهادر. هفت یا هشت سالمه. توی بالاترین نقطه ای چرخ و فلک پارک. ارتفاع، شاید نزدیک به 20 متر. نشستم کنار بابام. بهترین روزهای عمرمه. عاشق بابامم، فکر نمیکنم حتی یه روز بدون اون بتونم نفس بکشم... بگذریم، وسط خنده و شوخیهای معمول بابام، یهو چرخ و فلک وایساد. چراغهای پارک رو از اون بالا میبینیم که دارن یکی یکی خاموش میشن. پارک تعطیل شده و آقای "چرخ و فلکی" یادش رفته که ما سوار دستگاهیم. اون بالای بالای بالا ....

17 آوریل 2012، ساعت 10:30 صبح

از این بالا دارم چند تا جزیره میبینم. چند تا هم ساحل شنی رو میتونم تشخیص بدم. یعنی میشه یه بار دیگه رو شنهای ساحل دراز بکشم و هدفون به گوش، بی خیال دنیا، با چشمهام موجهای دریا رو دنبال کنم؟

... روزهای آخر تابستان 1990 یا 1991

هنوز نشستیم و بهت زده داریم آخرین نفرها رو که در حال خروج از پارک هستند رو با چشمهامون بدرقه میکنیم. باورمون نمیشه که ما رو فراموش کردن. یهو بابام که به خودش اومده، شروع میکنه داد زدن. بعید میدونم تو اون همهمه و شلوغی ترافیک خیابون ولیعصر که صاف از بغل اتوبان کودک رد میشه کسی صداش رو بشنوه. دارم به این فکر میکنم که فردا کی پای دوباره باز میشه! که یهو چرخ و فلک تکون خورد و حرکت کرد. آقای چرخ و فلکی صدامون رو شنیده بود.

17 آوریل 2012، ساعت 11:10 تقریباً ظهر

هواپیمای برزیلی آبی رنگ، آماده فرود در فرودگاه گوتنبرگ می شود. گفتن بهم که احتمالاً پلیس یا مأموران اداره مهاجرت سوئد در انتظارم هستند. کلاً عادت به دزد و پلیس بازی ندارم. اگه اونا منو پیدا نکنن، من پیداشون میکنم.

3 شنبه، 17 آپریل 2012 دقیقاً 50 روز یا 7 هفته و 1 روز پس از خروج از سوئد و بازداشت شدن در هلند

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟

2012-01-16T10:23:00.005+01:00

نوشته زیر رو وقتی داشتم وسایلم رو جمع میکردم پیدا کردم. دستنوشته بدون تاریخی هستش که احتمالاً مال وقتیه که علیرغم خواسته ام داشتم میومدم استکهلم زندگی کنم. نته جالبش اینه که با گذشت نزدیک به 2 سال، همچنان در مورد وضعیت کنونی زندگیم صدق میکنه. به احتمال زیاد این آخرین پست وبلاگم باشه. این زمان میتونه از 6 ماه تا ابد طول بکشه. شاید دیگه هیچوقت نتونم این وبلاگ رو آپ کنم، از آینده م خیلی خبر ندارم. یه جورایی باید ازتون خداحافظی هم بکنم. من به شام آخر رسیدم.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
سلام
داشتم به این فکر میکردم که چرا من نمیتونم مثل تو زندگی کنم. چرا آواره منم و تو نیستی. چرا همیشه من هستم که باید تنها گزینه باقیمونده، یعنی نماندن رو انتخاب کنم. چرا همیشه سر نخواستن من دعواس؟

چرا من نمیتونم مثل تو زندگی کنم؟
چرا من باید همیشه از دست بدم؟ چرا همیشه من احساس تنها گذاشتن رو دارم. چرا همیشه من محکوم به از دست دادن چیزهای خوبم. چرا همیشه باید آماده خداحافظی کردن و از دست دادن باشم؟ چرا همیشه باید از اولین لحظه داشتن چیزی به خودم آمادگی از دست دادنش رو بدم. چرا همیشه باید آماده درد کشیدن باشم؟

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟
چرا همه فکر میکنن این من هستم که برای زندگیم تصمیم میگیرم؟ چرا وقتی آرزوی یه عمر کوتاه رو میکنم انقدر برای همه تعحب آوره؟ چرا نمیتونم خودم رو ببخشم؟ چرا همیشه خودم رو بدهکار میدونم؟

چرا نمیتونم مثل تو باشم؟
چرا زندکی من سیاه و سفیده؟ چرا یا همه چیزه یا هیچ چیزه؟
چرا تا دلم بخواد گوشه دنج واسه تنها بودن دارم، ولی خبری از مهمونی و شادی و پارتی نیست؟ چرا همه از دیدن عصبانیتم تعجب میکنند؟ چرا عصبانی کردنم راحتتر از خوشحال کردنمه؟

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟
من که هیچوقت کامل نبودم، مگه تو بودی؟ من که همه چیز بلد نبودم، مگه تو بلد بودی؟ من که هیچوقت همه چیز رو با هم نداشتم، مگه تو داشتی؟ حتماً داشتی، شاید واسه اینه که من نمیتونم مثل تو باشم!

میخوای بدونی تو چطور زندگی کردی که من نتونستم؟
جوابش ساده س، از گذشته تا امروزت رو مرور کن. با دقت.
حالا فهمیدی چرا ازت متنفر میشم بعضی وقتها، وقتی میشنوم که از زندگیت راضی نیستی؟ حالا شاید درک کنی چرا ازت متنفر میشم وقتی از محله ای که توش زندگی میکنیبدت میاد! حالا شاید بفهمی چرا ازت متنفر میشم وقتی فکر میکنی پدر و مادرت برات هیچ کاری نکردن! حالا شاید درک کنی چرا ازت متنفر میشم وقتی فکر میکنی خوشبخت نبودی و نیستی!
حالا ... شاید بفهمی چرا من نمیتونم مثل تو باشم ...

-----------
اینا رو دیشب نوشتم. خیلی عصبانی بودم از دستت...
با تو ام، خودت رو نزن به اون راه. فکر نکن دارم راجع به کس دیگه ای صحبت میکنم. منظورم دقیقاً خودت هست. یه کم سعی کن از زندگیت راضی باشی...
... مثل من
روز خوش

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
پس نوشت: همتون رو میبوسم

به یاد اون روزها

2011-12-07T02:18:00.004+01:00

امشب با این آهنگ به یاد اون جمعه ها گریه کردم. چه جمعه هایی بود. سرنتی پیتی رو نصفه نیمه باید ول میکردیم و با دخترعموها میتپیدیم توی اون بنز 190 نوک مدادی چراغ خربزه ای عمو حمید که هنوز بوی چرمش توی مشاممه. میگازیدیم میرفتیم بهشت زهرا، یه سر به مامان بزرگی میزدیم که آرزوی دیدن نوه پسر داشت و چند ماه قبل از به دنیا اومدن من یه روز مرد از بس که جان داد. بعدش هم میرفتیم سر خاک عمو حسینی که هنوز هم وقتی یادش میفتم، ناخودآگاه صورت خونیش رو توی اون ژیان ماهاریش تصور میکنم. اون هم چند ماه قبل از به دنیا اومدن من رفته بود. بعضی وقتها عمو محمود هم با اون بنز سفیدش باهامون میومد. بعد بهشت زهرا، میرفتیم یه جایی واسه ناهار. بعضی وقتها از چلوکبابی گلپایگانی زیر پل چوبی غذا میگرفتیم و میرفتیم خونه و بعضی وقتها هم میرفتیم فرحزاد، آخ فرحزاد ...
عمو محمود 4 سالی هستش که چشماش رو بسته و عمو حمید هم چند سالیه که دیابت، نور رو از چشمای یشمیش گرفته.
این آهنگ تم، روزهای جمعه 5-4 سالگی من بود. روزهایی که مهم نیست چقدر گریه کنم، هرگز بر نمیگردند!!!!

میگم چی شد ما یهو انقدر بزرگ شدیم؟ کی بهمون انقدر ظلم شد و ما نفهمیدیم؟

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم''' محصول دعا در ره جانانه نهادیم
در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش ''' این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم
سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد ''' تا روی در این منزل ویرانه نهادیم
در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را ''' مهر لب او بر در این خانه نهادیم
در خرقه از این بیش منافق نتوان بود ''' بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم
چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخر''' جان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم
المنه لله که چو ما بی‌دل و دین بود''' آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم
قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظ ''' یا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم
حافظ

زر زیادی!

2011-08-18T09:34:00.004+02:00

درود
امسال سال عجیب غریبیه، با اتفاقات عجیب غریب. از اول امسال حس خوبی نسبت بهش داشتم. با اینکه خیلی اذیت شدم، اما خوب، خداییش اتفاقات و هیجانات زیادی که داشت باعث شده که یکی از بهترین و به یادماندنی ترین سالهای عمرم باشه. اما بین همه اتفاقات عجیب غریب، شرکت در فستیول "گی پراید" استکهلم یه چیز دیگه بود. یعنی شرکت در مراسم و اتفاقات بعدش جزء عجیبترین اتفاقات امسال بود. همه چیز خیلی ساده شروع شد، یکی از دوستان ازم پرسید که دلم میخواد امسال در مراسم رژه شرکت کنم یا نه. منم که سرم واسه این تیپ کارها (فستیوال و کنفرانس و ...) درد میکنه، بلافاصله ابراز علاقه کردم.
روز موعود که رسید تیتیشهای جدیدمون (لباس خوشگل و خوشرنگ و جدیدمون) رو تن کردیم و بلند شدم به اتفاق یکی از دوستان به محل مخصوص گروه های شرکت کننده در رژه رفتیم. وقتی از در ایستگاه مترو نزدیک به نقطه شروع حرکت رسیدیم، با دیدن جمعیت و افرادی که کاستوم های مختلف به تن داشتند، اولین حسرتم این شد که چرا با لباس بوکسم نیومده بودم. همینکه قضیه رو برای دوستم گفتم، یهو یه دختری با لباس بوکس از کنارمون رد شد و دیگه خودتون تا تهش رو بخونین که چقدر به خودم فحش دادم. وقتی رسیدیم به محل قرار، خیلی از صورتها برام آشنا بود، بچه هایی که بارها توی تجمعات مختلف کنار هم بودیم. از جشن کوروش حساب کنید تا تظاهرات متعدد در استکهلم. یکی از دوستانی که تقریباً از اوائل ورودم به سوئد همدیگه رو میشناسیم هم با یه کاستوم زیبا اومده بود و داشت بچه ها رو گریم میکرد. چقدر سر گریم من خندیدیم، چون نمیتونستم جلوی خنده خودم رو بگیرم اونم هی تهدیدم میکرد که اگه به خندیدنم ادامه بدم، کار رو همونجوری نصفه و نیمه ول میکنه. خلاصه به هر بدبختی بود گریم من تموم شد.
وقتی گریم تموم شد، نوبت عکس انداختن با شرکت کنندگان گروه های مختلف شد. از "مردان چرم پوش اسکاندیناوی" بگیر تا دختر بسیاری زیبایی که با نوار عبور ممنوع فقط سینه و پایین تنش رو پوشونده بود.
عکسها رو انداختیم و موقع حرکت رسید که با بیرون آوردن پرچم سه رنگ شیر و خورشید نشانمون بود که یه کم بحث و جدل راه افتاد که در نهایت با کوتاه نیومدن ما! بحث تموم شد!!!
حرکت ما با پخش موزیکهای شاد ایرانی شروع شد که تا پایان هم ادامه داشت و به نظر من یکی از معدود نقاط قوت کار ما بود. رژه در میدان سرگل، مرکز شهر استکهلم به پایان رسید. در طول مسیر بیشترین استقبال و جیغ و فریاد وقتی بود که دوستی، آشنایی یا هموطنی رو میدیم. استقبال فوق العاده بود و دست تکون دادنهای ایرانیها باعث میشد که برای ادامه حرکت انرژی بیشتری به دست بیاریم. در حین برگزاری مراسم آب و هوا هم مثل پرچم نماد مراسم رنگ و وارنگ میشد. با هوای بسیار گرم شروع کردیم، با باران و رگبار شدید ادامه دادیم و در نهایت در هوایی خنک و دلپسند به پایان رساندیم.
متأسفانه از اونجایی که شب باید سرکار میرفتم نتونستم اتفاقات بعد از رژه، یعنی کنسرت و رقص رو شرکت کنم اما خاطره شرکت در رژه فستیوال پراید به یکی از دلپسندترین خاطرات تبدیل شد.
تنها نکته ای که کمبودش رو هنوز هم احساس میکنم، عدم همراهی دگرباشان ایرانی بود که جای خالیشون به شدت احساس میشد. از جایی شنیدم که دوستان ایرانی، همراه با گروه های سوئدی در رژه شرکت کرده بودند. امیدوارم، حرکت ما باعث بشه به مرور زمان، اعتماد دگرباشان به هموطنان خودشون جلب بشه و در سالهای آینده دوشادوش همدیگه در این مراسم شرکت کنیم. امیدوارم روزی به برسه که جامعه ایرانیان داخل و خارج از کشور بتونن بدون داشته هیچ واهمه ای از همدیگر، هرکدام به عقیده و طرز زندگی دیگری احترام گذاشته و در کنار هم با سربلندی زندگی کنند.
اما، براتون نگفتم از اتفاقات بعد از رژه. بهترین اتفاق این بود که تونستم با جمعی از دگرباشان ایرانی از طریق فیسبوک آشنا بشم و این دلگرمی رو بهشون بدم که هستند ایرانیان غیردگرباشی که با کمال میل و با افتخار از آنها که به آنچه هستند افتخار میکنند، حمایت کنند. اما بودند جمعی از دوستان و اقوامی که شرکت شخص بنده رو در این مراسم مایه سرشکستگی و خجالت و سرافکندگی دونستند و علیرغم توضیحات من نتونستند چنین مسئله بزرگ اجتماعی و انسانی رو درک کنند. به ناچار، علیرغم میل باطنی ام، مجبور به حذف این به ظاهر دوستان و اقوام از زندگی شخصی ام شدم. این مبارزه ای هست که شروع شده، مبارزه علیه جامعه ای سنتی و دین گرا با زاویه دید محدود که من، سام خان قهوه چی، با همراهی دوستان و همراهان واقعی برای تغییر آن محکم تا آخر ایستاده ایم. من اعتقاد دارم برای رسیدن به هر هدفی باید فداکاریهایی انجام بشه، من از همینجا اعلام میکنم که حاضر به فدا کردن همه چیزم برای رسیدن به اهدافم هستم. اهدافی که دیگر شخصی نمیدونم. من، جامعه ای میخوام که هرکسی با هر عقیده و طرز فکری بتونه توش زندگی کنه، بدون نگرانی طرز نگرش دیگر اعضاء اون جامعه. معتقدم که هر جامعه ای انقدر گنجایش داره که بتونه همه رو توی خودش جا بده، فارغ از سلایق و علایق و عقاید شخصی.

طولانی شد! میدونم، ولی خوب یه خبر جالبناک هم دارم براتون. فکر کنم پارسال بود که ایده وبلاگ "آقای مترجم" به ذهنم رسید. هرچند که وقتی کار به عمل ترجمه رسید، علناً دیدم که از لحاظ زمانی محدودیت دارم برای کار ترجمه، ولی از وبلاگش برای ترجمه آهنگهای مورد علاقه ام استفاده کردم. امروز وبلاگ جدیدی رو راه اندازی کردم. برای دوستانی که در جریان نیستم بگم که من در بخش طنزستان سایت خودنویس، به نام سام خان قهوه چی طنز نیمچه سیاسی مینویسم. از اونجایی که پس از مدتی وقفه تصمیم گرفتم مجدداً فعالیتم رو از سر بگیرم، بر آن شدم که وبلاگی رو هم راه اندازی کنم که مطالب منتشر شده یا منتشر نشده در خودنویس را در آن منتشر کنم. نام وبلاگ جدیدم "سینه سوخته" است. امیدوارم خوشتون بیاد.

سینه سوخته: http://yaz-sinehsookhteh.blogspot.com/
آقای مترجم: http://farsinegar.blogspot.com/
سام خان قهوه چی در خودنویس: http://www.khodnevis.org/persian/author/SamKhan/

دیگه زیادی طولانی شد، دوستتون دارم، منو از نظراتتون محروم نکنید.
تا دفعه بعد، فعلاً به درود

آماده، به جای خود، خبردار

2011-07-14T19:16:00.007+02:00

سلام دوباره
از آخرین باری که وبلاگم رو آپ کردم مدت زیادی میگذره. چند بار تصمیم گرفتم وبلاگم رو آپ کنم، سال نو، تولدم،بعد هر بار مسابقه که دادم، ولی خوب، وقتش که میشد، دستم به نوشتن نمی رفت. میدونم این بهونه کهنه شده، ولی خوب، چاره ای نیست. توی این مدت، یعنی بعد از آخرین آپلودم، 4 تا مسابقه دیگه دادم. یکی رو بردم، یکی رو هم بازی برده رو (به شهادت تماشاگرها و حتی مربی حریفم) داورها به نفع حریفم رأی دادن و توی 2 مسابقه هم بازنده محض بودم. البته توی هر دو مسابقه ای که باختم به طرز وحشتناکی به آماده نبودن خودم باختم، نه به قدرت حریفم! یکی از این مسابقه ها فینال قهرمانی زیرگروه سوئد بود. در هر صورت مهمترین تورنمتی که امسال شرکت کردم رو با عنوان بهترین بوکسور مسابقات تموم کردم.
از بوکس بگذریم.
امروز یه سری حرفهایی دارم که بیشتر به خاطر اونها خودم رو نشوندم پشت کامپیوتر و شروع کردم به نوشتن. چند سالی هست که با خودم قرار گذاشتم که تا 40 سالگی بیشتر زندگی نکنم. اشتباه نکنید، قرار نیست کار احمقانه ای بکنم، فقط یه آرزو هستش، یکی از چندین آرزوی باقی ماندم.
به هر حال هر کسی توی زندگیش یه سری اهدافی رو دنبال میکنه و یه سری آرزوهایی داره. من به خیلی از چیزهایی که برام آرزو بوده رسیدم. به خاطر این همیشه از خدا ممنونم و ازش سپاسگذارم، اما بالاخره هر چیزی سقفی داره و سقف آرزوهای من هم تا 40 سالگی هستش. توی 28 سال عمری که از خدا گرفتم، لحظات تکرار نشدنی و فوق العاده ای توی زندگیم داشتم که هر کدومش به تنهایی میتونه برای هر نفر یه آرزو باشه. توی لیست لحظات لحظات فوق العاده زندگی، اتفاقاتی همچون داشتن فرصت مصاحبه و نزدیک شدن به رئیس جمهور نامنتخب کشورم و یا حضور در نیمه نهایی مسابقات قهرمانی سوئد رو میشه نام برد. تا چند ماه دیگه یکی دیگه از بزرگترین آرزوهام هم بهش خواهم رسید. چند وقت پیش برای یکی از معروفترین تیمهای سوئد رزومه فرستادم که مورد قبول و استقبالشون واقع شد، قراره دو ماه دیگه برم تستهای فیزیکی اولیه رو بدم و اگه اتفاق خاصی نیفته توی فصل 2012 لیگ فوتبال آمریکایی سوئد، برای این تیم بازی خواهم کرد.
اما مهمترین آرزوهای باقی موندم:
1. دیدن عمه زهره و بابام، که هیچ وقت فکر نمیکردم برام آرزو بشه
2. فینال دسته فوق سنگین مسابقات بوکس قهرمانی سوئد، این آرزو باید حتماً توی سال 2012 برآورده بشه
3. به دست آوردن فرصت ادامه تحصیل
و 4. بازی برای تیم MeanMachine Stockholm
داشت یادم میرفت، 5. نرسیدن به 41 سالگی!
داست دارم با رسیدن به همه آرزوهام تا قبل از 40 سالگی، تبدیل به افسانه بشم. تصور کنید، مردی که به همه آروزهاش رسیده، به قول "بارنی استینسون" توی سریال "how I met your mother":
It's gonna be legen(wait for it)dary

خیلی خوب، واسه امروز بسه، فیلم بازی که بردم رو به همراه آهنگ امروزم براتون میزارم.
امروز میخواستم برم آخرین قسمت هری پاتر رو توی سینما ببینم، اما خوب، تصمیم گرفتم کار ترجمه دختر عمه محترم رو تموم کنم! مرام کشته ایم به شدت!

پس نوشت: راستی نوشتن این قضیه 40 سالگی و اینا، واسه این بود که یه سند زنده و حی و حاضر از حرفم اینجا باشه، همتون رو دوست دارم
پس نوشت2: عکسی که در بالا میبینید دقیقاً یک روز قبل از شکستن دماغم توی یک مسابقه تمرینی بود!هاهاها، البته خبر خوب اینکه دماغم همون مثل سابق کج و کوله هستش، نه کجتر شده نه صافتر!
پس نوشت3: موی قرمزم قشنگه؟! سری بعدی سفیدش میکنم!

ایستاده با مشت!

2011-02-10T13:39:00.005+01:00

چند روز بود دلم میخواست وبلاگم رو آپدیت کنم ولی چیزی به ذهنم نمی رسید. نه اینکه این چند وقت اتفاقی نیفتاده باشه، ولی روایت کردنشون بدون اینکه احساسی داشته باشم، همچین یه جورایی سخت بود. تا همین چند دقیقه پیش...
همین چند دقیقه پیش موبایلم زنگ زد، مربیم بود. کسی که یه کسی رو که فکر میکرد بوکسوره رو داره تبدیل به یه بوکسور واقعی میکنه. باور کنین هنوز بدنم داره میلرزه. بهم زنگ زد و گفت داره برای بوکسورهای باشگاه که میفرسته برای مسابقات گرمکن و لباس فرم سفارش میده، ازم پرسید دوست داری اسم روی لباست چی باشه؟ بعد بهم گفت که برام یه بلیط تماشای مسابقه تیم ملی بوکس سوئد رو گذاشته کنار (آخه خودش یکی از مربیهای تیم ملی هستش). یه کم شروع کرد حالم رو پرسیدن که حدس زدم دلیل اصلی زنگ زدنش اینا نبوده. بدون اینکه نیازی به اشاره من باشه خودش دوباره شروع کرد، که یه تورنمنت توی مارس هستش و میخواد از هفته دیگه تمرین اختصاصی روی من رو شروع کنه. توی آخرین مسابقه م، توی دفاع خیلی مشکل داشتم. و البته بعد از حمله هم برنامه ای برای دفاع نداشتم. به قول خودش 2 امتیاز میدادم، 2 امتیاز میگرفتم، بعد چون کار دفاعی نمیکردم خیلی راحت 2 امتیاز رو دوباره از دست میدادم. کل حرفش این بود که میخواد برای تورنمنت بعدی منو که امیدی نداشتم امسال دوباره مسابقه بدم آماده کنه ...
بعضی روزها با خودم میگم، پسر ملت توی سنین 24 تا 29 اوج دوران ورزشیشونه، اما تو تازه توی 26 سالگی شروع کردی و هنوز توی 27 سالگی باید وزن کم کنی و روی تکنیکت کار کنی. اما وقتی مربیم اینجوری باهام حرف میزنه، خیلی امیدوارم میشم، به اینکه هنوز دیر نیست و همه تلاشهام واقعیه. به اینکه انگاری قراره به یه جایی برسم.
2 هفته پیش رفته بودم به یه تورنمنت توی اوپسالا، قرار بود اگه بتونم برنده تورنمنت بشم مربیم منو برای قهرمانی سوئد معرفی کنه. توی قرعه کشی 3 نفر بودیم که یه نفر مستقیم رفت فینال و من و یه بوکسور دیگه از استکهلم قرار شد تنها مسابقه نیمه نهایی رده فوق سنگین رو برگزار کنیم. تا اینجای کار مشکلی نداشت، مشکل وقتی شد که فهمیدم اگه ببرم باید تو فینال مسابقه که فردای روز نیمه نهایی بود شرکت کنم. تاریخی که قرار بود به عنوان سخنران در مراسم بزرگداشت شاهپور علیرضا پهلوی هم شرکت کنند. در ضمن همه کارهای کامپیوتری و نورپردازی سالن هم با من بود که نبود من گروه برگزار کننده رو با مشکل مواجه میکرد. وقتی بهشون زنگ زدم و شرایط رو توضیح دادن همه بهم امید دادن و گفتن که مشکلی نداره تو سعی کن ببری و نگران ما نباش. خوب یکسال تمرینم پشت این مسابقه خوابیده بود و همه هم میدونستن. عجب روزی بود اون روز، خیلی ها تصادفی زنگ زدن و وقتی فهمیدن دارم میرم توی رینگ برام آرزوی موفقیت کردن. اما خوب کسی نمیدونست که دعای خیر همکارام پشت سر حریفمه که من ببازم و به مراسم بزرگداشت برسم...
وقتی بعد از زنگ شروع مبارزه، با دستکش حریفم تاچ کرد، فکرش رو هم نمیکردم که قراره توی 9 دقیقه آینده به اندازه چندین برابر تمام عمرم مشت بخورم. حریفم که طبق اعلامی که کردن بودن (مثلاً!!!)اولین مسابقه رسمیش بود، با ضربات ترکیبی پشت سر هم و حملات دوبل به شدت من رو زیر ضربه برده بود. من هم هر چند دقیقه یه بار از زیر مشت میومدم بیرون و صورتش رو یه نوازشی میکردم. وقتی مبارزه تموم شد رأی هر 3 داور به نفع حریفم بود و من مسابقه رو باختم. اما...
حریفی که من رو زیر ضربه گرفته بود مشتهای سنگینی نداشت، ولی تا دلت بخواد سرعت و تکنیک داشت، در واقع ایشون یه تای بوکسوری بودن که اومده بودن توی بوکس بدون اینکه تعداد مسابقه های تای بوکس رو اعلام کنه! ولی خوب جوابش رو با مشتهای راست سنگین من گرفت. این برد براش اصلاً شگون نداشت، چون به خاطر صورت درب و داغونش نتونست توی فینال شرکت کنه. همون چند تا مشت من برای بدترکیب کردن صورتش کافی بود. در حالی که پای چشم کبود من یادگاری مسابقه تمرینی با همباشگاهیم بود. از دستکش های خونیم هم البته نگفتم بهتون!
مسابقه رو باختم اما احترام زیادی توی باشگاه خریدم. کسی باورش نمیشد یکی انقدر مشت بخوره و با پای خودش از رینگ بیاد بیرون، چه برسه به اینکه مسابقه رو تموم کنه. از اون روز مربیم به من به یه چشمم دیگه نگاه میکنه. اون باخت باعث شد که به مراسم هم برسم. ولی خوب چشم کبودم سوژه ای شده بود تو مراسم... موقع سخنرانیم، نور روی صورتم رو پایین آوردم که کبودی پای چشمم توی فیلم نیفتاده. بعد از مراسم هم که ازم مصاحبه گرفتن، از نیمرخ ازم فیلم گرفتن. داستانی بود.
همه اینها رو برای اونایی تعریف کردم که میخوان بدونم من کجام، چیکار میکنم و به چه راهی میرم. ظاهراً این راه به ترکستان نمیرود...
امروز برف خیلی شدیدی داره میاد. امیدوارم از هرجای دنیا که نشستید وبلاگ منو میخونید، از زندگیتون لذت ببرید.

تا بهد!

روزگار غریب

2010-12-13T15:54:00.003+01:00

روزگار غریبیه
از دست میدی
و باید به از دست دادن عادت کنی
ازت کنده میشه
درد میکشی
و باید همچنان لبخند بزنی

روزگار غریبیه
با لبخند در دلت دشنه فرو میکنند
و تو باید با آغوش باز پذیرا باشی
تو گویی که زخم خوردن
مد جدید زندگی شده

درود به همه، اعم از درد دار و درد ندار
این روزها درد، دوست داشتنی ترین احساسی هستش که دارم. تازه گیها وقتی میرم توی رینگ، چه تمرین، چه مسابقه، دلم میخواد حریفم حسابی مشت بارونم کنه. انگاری که به درد اعتیاد پیدا کردم، درد تنها چیزی هستش که آرومم میکنه.
خبرش رو دارم که تو تهران هوا خیلی افتضاحه، اما باور کنین، توی هوای پاک و تمیز استکهلم هم اغلب نفس کشیدن سختترین کار دنیاس.
بعضی وقتها فکر میکنم، یه تیزی یک چاقو، بهترین هدیه ای هستش که میتونم به خودم، به قلبم، به احساساتم و به دنیا بدم.
مطلب بالا رو میخواستم برای دوست جدیدی بنویسم، اما دیدم خیلی زیاد شد و به درد آپ کردن وبلاگم میخوره.
از دست دادن کسی که دوستش داری، حالا میخواد هرکسی باشه، چیزی نیست که بتونی به راحتی باهاش کنار بیای. تا وقتی که هست، با خودت میگی، خوب طرف همین جاهاست، هر وقت دلم بخواد بهش سر میزنم. اما وقتی که بره، دیگه نیست، اگه اینو احساس کنی با تمام وجودت، دل لامصب رو دیگه نمیتونی آرومش کنی.
از همه چیز بدتر اینه که نمیشه آرزو کرد "انشا.. غم آخرتون باشه" این حرف رو میشه تنها به اونی که از دست رفته زد.
به قول یکی از دوستان، تازه گیها میبینم خیلی از دوستان و آشناها عمرشون رو میدن به شما. فکر کردم شاید مریضی ای، چیزی افتاده توی فامیل و آشنا، دیدم نه، تنها مشکل اینه که ما داریم بزرگ میشیم و اونا پیر.
همزمان با بزرگ شدنمون، غمهامون هم بزرگر و دردناکتر میشن.

دعا میکنم: خدایا بودن ما توی این دنیا اگه نعمته، اگه برکته، اگه هرچی هست، تمومش کن. خسته شدم. هرکسی یه طاقتی داره. این دل ما رو یا سنگش کن، یا متوقف.
آمین

به درود

پس نوشت: به خدا اون چیزی که اون بالا نوشتم مال خودمه و کپی پیستی نیست، انقدر انگ نزنین
پس نوشت 2: خودمونیم، عجب آپ دخترونه ای شد!
اینم آهنگ امروز
اندی - قصه باران

آواره دلتنگ میشود

2010-11-05T20:45:00.004+01:00

درود
خیلی وقت بود که نیومده بودم عین آدم حرف بزنم. شاید چون با خودم یه ذره قهر بودم. الان هم که اومدم نه اینکه آشتی کرده باشم، دارم یه فرصتی میدم شاید بتونم جبران کنم. این درگیریهای شخصیتی هم از مزایای زندگی در یکی از سردترین کشورهای دنیا، چه اقلیمی و چه اجتماعی هستش! اگه یهو دیدین قهرمان یه بازی کامپیوتری توی دنیا شدم اصلاً تعجب نکنین، چون جایی برای بیرون رفتن نداریم، تمرینهام رو هم یه ذره شل کردم، نمیدونم چرا این وقت سال که میشه بنده همچین یه ذره اصطلاحاً "homesick!" میشم. دلتنگی واسه خونه، برای یکی مثل من یه نموره غریب هستش، ولی خوب پیش میاد دیگه!

به دوستی گفتم، دلم برای دیدن گربه های گرسنه که با کله شیرجه رفتن توی سطل آشغال تنگ شده! خداییش گربه هامون هم بدبختن! اگه سوئد بودن، زندگی ای داشتن واسه خودشون!

چند روز پیشها توی ذهنم رفتم تهران. هرچی زور زدم نتونستم کوههای شمال تهران رو ببینم، فکر کنم اوضاع دودی شهر خوبه و متریال میرسه! سر پیچ شمرون سوار تاکسی شدم، دست کردم توی جیبم، دیدم کل داراییم یه بلیط متروی استکهلم هستش! اینجوری شد که آقای راننده سر سمیه با کلی اخم و تخم پیادم کرد!
قدم زنون راه افتادم سمت سه راه طالقانی، و میدون سپاه و بعد رفتم سمت پل چوبی. یه جورایی بخش اعظمی از زندگی من در 10 سال آخر زندگی توی ایران، تو این منطقه گذشته.
رفتم سمت امام حسین. نرسیده به امام حسین پیچیدم تو نظام آباد. نمیدونم توی این نظام آباد تعمیرگاه زیاده یا اینکه توی ذهن من فقط یه بیمارستان امام حسین مونده و تعمیرگاه ها!
پیاده رفتم تا رسیدم به چهار راه نظام آباد. چهارراه خاطره ها. هیچوقت توی عمرم فکر نمیکردم که یه زمانی خیابان نظام آباد تبدیل به یکی از بخشهای حساسیت برانگیز زندگیم بشه. اما خوب شد! نمیدونم بالاخره اون کانالها و شخم زدنهای شهرداری و سازمان آب و اداره برق و غیره تموم شد یا هنوز هم این خیابون عین جیگر زلیخا آش و لاشه! توی ذهن من که هنوز شکل همون موقعهاست.
از چهارراه نظام آباد، که هر وقت مأمور وای میسته ترافیکش بدتر میشه! راه افتادم به سمت زندان حشمتیه. این منطقه قسمت اعظم زندگی من در سالهای 83 تا 86 رو شاهد بوده. از 10 متری ارامنه، که جای زخمش هرگز خوب نمیشه گذشتم و رسیدم روبروی زندان.
2 ماه خدمت در زندان حشمتیه عین برق و باد از جلوی چشمم گذشت. هرگز قیافه مظلوم اون سربازی رو که بی گناه بود و کشتن سربازی رو گردنش انداخته بودند فراموش نمیکنم. اون موقع 3 سال بود که زندان بود، نمیدونم آخر داستانش چی شد، هرچی که شد، زندگیش تباه شد.
زندان حشمتیه میشه ابتدای خیابان مفتح، راه میفتم، چهار راه قصر، گروهبانهای بدبخت یگان راهنمایی دژبان، مثل همیشه، با لباسهای شیک و اتو کشیده سر چهارراه بودند و داشتن دوران خدمت در یکی از گندترین یگانهای ارتش ایران رو میگذروندند.
خیابان مفتح رو ادامه میدم، بانک قوامین رو میگذرونم. هرگز رنگ سبز سردرش رو فراموش نمیکنم. و البته خیلی چیزهای دیگه رو. حالا دیگه رسیدم روبروی "در دژانه" شماها نمیدونین چیه، همین که من میدونم کافیه. میرسم به تقاطع سهروردی، میپیچم توش. حالا رسیدم به آپادانا و بعدش هم نیلوفر و فری کثیف! شنیدم که خود فریدن خان فوت کرده. الان یه ذره همچین دردم گرفت. میدان نیلوفر هستم و مسجد معروفش. تا اینجا اومدم یه سر هم به عمه م بزنم که هم من خیلی دلتنگش هستم و هم اون. طبقه دوم. کفشام رو در میارم، بعد روبوسی سریع اول باید جورابام رو در بیارم، پاهام رو بشورم، یه آب به دست و صورتم بزنم، بعدش بیام حال و احوالپرسی. خوب، همینجا میمونم دیگه، با بقیه تهرون فعلاً کاری ندارم، باقش بره حال کنه تا بعد.
و خوب، هر طعم خوبی، بالاخره یه جا تموم میشه و اینگونه میشه که:

آواره هستم
ساکن استکهلم
روزگارم بد نیست
تکه نان باگتی، گنده مشتی و سر سوزن زوری
عمه ای دارم مهربانتر از مادر
که دارم حسرت لحظه ای آغوشش را

و خدایی که در خانه اش تپیده از سردی هوا
لای این یخها، پشت آن برف
زیر رگبار تگرگ، زیر کولاک فریاد کش

من بی دینم
خدایم ولی منطقی است
جانمازی ندارم، ولی امیدوارم به مهر پروردگار
....

بس است خزعبلات، از تهران اومدم استکهلم، اما ای تهرانیها، اگه خواستین منو به یاد بیارین، با خاطرات خوب به یاد بیارین، که من ساکن سرزمین یخزده گانم، فراموش شده گان.
سعی کنین به زندگی بدون من عادت کنین و باهاش حال کنین، که من رفته ام، رفتنی که برگشتی ندارد.

خوب باید حداحافظی بکنم، اما باید یه اختتامیه هم داشته باشم که به تیترم بیاد. روده درازی نمیکنم، فقط اینو بگم که هیش کی نمیتونه مثل من دلتنگ خونه بشه...

آواره نباشید
تا بعد

اینم آهنگ امروز:
Julio Iglesias - I keep telling myself

تسلیم شدن ساده ترین کار دنیاس!

2010-10-20T20:54:00.003+02:00

تسلیم شدن ساده ترین کار دنیاس!

وقتی که میبینی یه ذره بهت فشار میاد میتونی دستات رو ببری بالا و بگی من تسلیمم!

تسلیم شدن ساده ترین کار دنیاس

وقتی زندگی روی سختش رو بهت نشون میده، میتونی بری بهش بگی: عزیزم، غلط کردن رو واسه این وقتها گذاشتن دیگه، ما غلط کردیم و اینکاره نیستیم

تسلیم شدن ساده ترین کار دنیاس

وقتی میبینی از همه عقب افتادی، میتونی قدمات رو آرومتر کنی، نفسهای عمیقتری بکشی و شکست رو با تمام وجودت قبول کنی

تسلیم شدن ساده ترین کار دنیاس

وقتی بچه ت ازت یه دوچرخه میخواد و تو پولش رو نداری، خیلی راحت میتونی بهش بگی پول نداری، یا بهتر، میتونی قانعش کنی که دوچرخه واسه سلامتیش ضرر داره

تسلیم شدن ساده ترین کار دنیاس

وقتی تمام دنیات رو از دست رفته میبینی میتونی هر روز صبح از خواب بیدار بشی و تا شب به خودت یادآوری کنی که چقدر بدبختی و به هیچ دردی نمیخوری

تسلیم شدن ساده کار دنیاس

وقتی میبینی اطرافیانت و دوستات به کمکت احتیاج داری، میتونی بهشون بگی که خودت از همه محتاج تری و نمیتونی به کسی کمک کنی

تسلیم شدن ساده ترین کار دنیاس

چون روی دو پا ایستادن، مقاومت کردن، جنگیدن و ایستاده مردن یه هنره که داشتنش به این راحتیا نیست

به قول ما بوکسورها مهم نیست که چقدر مشتهات قویه، مهم اینه که آیا میتونی بعد از اینکه قویترین مشت حریفت رو خوردی بازهم ایستاده به بقیه مبارزه ادامه بدی؟

بیخود نیست که بهت میگم که:

تسلیم شدن ساده ترین کار دنیاس

پس یا تسلیم شو و برو بمیر یا مبارزه کن و لبخند بزن

من مریضم

2010-10-17T15:39:00.005+02:00

امروز اومدم شعر بنویسم، دیدم شعرم نمیاد، خیلی هم زور زدم، حتی یه چند خطی هم گفتم (میگم خط چون شعرهای من که درست حسابی نیست که بگم بیت و مصراع و این حرفها!) بعدش انقدر از جوادی شعرم بدم اومد که کاغذش رو پاره کردم و مچاله کردم و گذاشتمش توی جیبم.
از دیشب دلم میخواست شعر بگم. تا حالا شده دلتون بخواد یه چیزی یا کسی رو اونقدر زیبا توصیف کنید تا بقیه هم به زیباییش پی ببرن؟
چیه بابا، اونجوری قیافه نگیرین، عاشق نشدم! بابا ما هم آدمیم، بعضی وقتها هم سر از اصول زیبایی شناسی سر در میاریم! نخند!
خلاصه کنم، هرکاری کردم شعرم بیاد نیومد،نتونستم توصیف کنم. دلم خواست بنویسم و بگم که، برادر و خواهر عزیز، دوست محترم و عزیز منتقد! ما توی این یه قلم جنس کم آوردیم. صبر کن یه چیزایی داره میاد :

من مریضم
خسته از این همه عمر افزودن
خسته از عاشق و فارغ بودن
خسته از غرق شدن در سیاهی زلال چشمانت
...

دیدی جواد شد! باز دوباره این گنجیشکه سر زده اومد این زبون منو خورد!

من مریضم
بی خواب آن انگشتان ظریفت
...

مشکی رنگ عشقه! حافظا!

نه خیر، شعرمون نمیاد که نمیاد!
این هم از امروز، ما انگاری شاعر بشو نیستیم! قرار هم نیست بشم، توهم نزدم، باور کنین، ولی خوب بعضی وقتا میچسبه شعر گفتن!
اصلاً همش تقصیر این برایان آدامز هستش. امروز صبح بین 1091 آهنگی که توی گوشیم دارم، یهو این آهنگ please forgive me پلی شد.
داستانی بود. از یه طرف به شدت دلم میخواست شعر بگم، از طرفی هم همش ذهنم این آهنگ رو معنی میکرد جای شعر تحویلم میداد!
فیلمی شده بود. وقت کردین برید گوش بدید، خیلی لطیفه.

خوب دیگه، واسه امروز خوش گذشت، یه روز دیگه از روزهای دنیا گذشت و ما همچنان میتازیم و به سمتی میرویم که هیچ درختی پیدا نیست جناب سهراب خان! ایکاش زنده بودی یه کم به حرفهای آواره گوش میکردی! اونوقت شاید امیدوارتر شعر میگفتی، مثلاً میگفتی اهل ایرانم، روزگارم توپ است و... خلاصه ش کنم اینکه لطفاً جو گیر نباشید!

آواره هستم، از اون بالا بالا های زمین!
همین!

شاشیدن در کریسمس!

2010-10-13T17:24:00.004+02:00

تقريباً دو ماهي ميشد كه اومده بودم سوئد. شب سال نو بود و خيابونا هم شلوغ. من بدبخت افتاده بودم تو يه جمعي كه جوونشون 40 و اندي سنش بود!
واسه خالی نبودن عریضه نشستیم و اندکی سرمون رو گرم كرديم! دوستان هم که ظاهراً جايي دعوت داشتن، به من گفتن كه ميتوني خونه بموني يا بياي با ما تو شهر پياده بشي! (خانه تقريباً توي حومه شهر بود) آقا منم با خودم گفتم كي به كيه، ميرم بيرون تو اين شلوغي بالاخره با يه گروهي بر ميخوريم ديگه (زهي خيال باطل!) از طرف ديگه هم رأس ساعت 12 شب هم قرار بود آتيش بازي بشه.
خلاصه با يه نموره سرگيجه! تلو تلو خوران تو شهر پياده شدم! شهر پر آدم بود، گروههاي چند نفري گرفته تا زوج‌ها، خلاصه همه ريخته بودن تو خيابون، اما وسط اون همه آدم من بدبخت يكي و يه دونه افتاده بودم، كسي حتي نگاهمم نميكرد! نامردا! يكي دوبار تو شيشه ممغازه‌ها خودم رو نگاه كردم كه مطمئن بشم روح نيستم، باورتون نميشه دریغ از یه نفر که همينجوري بهم يه نگاه بكنه! دیگه عقده شده بود!
آخرش رفتم از بی حوصلگی جلوي يه شعبه مك دونالد نشستم روي يه نيمكت، تقريباً پارك مانند بود و كنارش هم يه رودخونه و درست پشت سر من هم ايستگاه اتوبوس بود كه پر آدم بود.
نشسته بودم و داشتم جمعيت رو نگاه ميكردم، تو دلم گفتم خدايا ببين، بين اين همه آدم شاد، من يكي بايد تك و تنها و غمگين اينجا بيفتم، حتي كسي رو نداشته باشم كه باهاش تلفني صحبت كنم، حالا حضوري بخوره تو سرم!
هنوز درست حسابي به خدا گله نكرده بودم كه يهو ديدم دو تا حوري سوئدي! (با حوري بهشتي خيلي فرق دارن!) دارن ميان سمت من و خيره شدن به من . تقريباً 18-19 ساله ميخوردن. تو دلم گفتم "خدايا، از اين چيزها دم دستت بود و صداش رو در نمياوردي!!!" كه يهو يكيشون يه چيزي به برگشت بهم گفت. قطعاً به زبان سوئدي نبود، چون تا حدودی با گویش سوئدي گوشم آشنا شده بود، انگليسي هم نبود، روسي هم نبود، فرانسه هم نبود، آلماني هم نبود!
بهش به انگليسي گفتم، چي گفتي؟ انگليسي صحبت كن!
دختره هنوز حرف من كامل از دهنم بيرون نيومده بود كه جوراب شلواري محترم رو جلوي من كشيد پايين و مشغول جيش كردن جلوي من شد! (به جون مادرم اگه دروغ بگم!)
من و بگي، چشام عين قورباغه زد بود بيرون، كفرم در اومده بود اساسي! دختره برگشت به انگليسي بهم گفت "فكر كردم اسپانيايي هستي (جان!!!!؟؟؟؟) به هر حال، بهت گفتم، میشه چون گنده‌اي جلوت جيش كنم، تا كسايي كه تو ايستگاه اتوبوس هستن منو نتونن ببينن؟!"
منو بگی، خون جلوی چشام رو گرفته بود، بهش گفتم حداقل ميرفتي نيم متر اونورتر، صاف بايد جلوي من بشاشي؟
كه تو همین حین دختره كارش تموم شد و بلند شد وايساد! زحمت كشيدن جوراب شلواری محترم رو هم دادن بالا!!!
بعدش برگشت بهم گفت: "اوكي، حالا كه "چيزم" (یا همون "فلان" که به دلیل عبور خوارمادر از اینجا از آوردن اسمش معذورم!) رو ديدي، 10 كرون (تقريباً 1 يورو، يا 1400 تومن) بهم بده!!!!!"
بهش گفتم: "مستي؟ اولاً كه من اصلاً بهت نگاه نكردم، ثانيا که این تویی که باید واسه شاشیدن جلوی من بهم یه پولی بدی! ثالثاًاگه به پول دادن بود، بهت 5 كرون ميدادم تا بري توي توالت عمومي بشاشي، نه جلوي من!
دختره هم گفت: ترجيح ميدم به جاي توالت رفتن، با پولم همبرگر بخورم!
اينو كه گفت ياد تبليغ مك دونالد افتادم، چيز برگر 10 كرون!
بهش گفتم: من از اين پولا ندارم!
دختره گفت: مطمئني؟ هركاري بگي حاضرم برات بكنم تا 10 كرون بهم بدي! حتی از اون کارا! (دختره پر رو!!!)
بهش گفتم: بيا برو تا پليس نيومده به جرم شاشيدن توي خيابون دستگيرت كنه.
گفت: من هنوز سنم قانوني نيست نميتونه دستگيرم كنه!
ديگه ميخواستم بلند شم از وسط دو شقه ش کنم! تو اين هيری ويري، خودم كم بدبختي داشتم، اينم داشت اعصابم رو خط خطي مي‌كرد. بهش گفتم "جلوي پام بميري هم بهت 10 كرون نميدم!"
دختره گفت: مطمئني!
گفتم: آره!
گفتش اوكي و با دوستش رفت.
هنوز دو قدم دورتر نشده بودن كه يدونه از اين سياهپوستاي كر كثيف رو تور كردن و داستان 10 كرون رو بهش گفتن، اونم از خدا خواسته دستش رو انداخت دور گردن اين دو تا حوري (كه البته يكيشون شاشو از آب در اومده بود!!!) و رفتن طرف مك دونالد! و من موندم و پارك و صندلي و آبي! كه در زير آن روان بود!

و البته كريسمسي كه شاشيده شده بود بهش!!!!

امیدواری

2010-09-27T15:57:00.004+02:00

هاها، سلام!
آقا امروز از اون روزهاست! اولش میخواستم ساعت 6 بیدار شم! بعد دیدم خوابم میاد، پس تا 9 خوابیدم. ساعت 9 هم شال و کلاه کردم و زدم بیرون. دقیقاً 3.5 کیلومتر دویدم. اینو از روی نرم افزار جدیدی که روی موبایلم ریختم میگم. بعدش همین راه رو قدم زنون برگشتم. سر راهم رفتم درمانگاه اینجا برای اینکه یه وقت دکتر بگیرم برای کف پای صافم. بعدش یادم افتاد که کارت شناساییم رو نیاوردم، پس برگشتم خونه. 3 تا تخم مرغ آب پز کردم و با 2 تا لیوان آب پرتغال زدم به بدن. کارتم رو برداشتم و زدم بیرون به سمت درمانگاه که دیدم ساعت از 12 گذشته و باید تا ساعت 1 وقت تلف کنم و اینجا بود که اتفاقی که به خاطرش امروز تصمیم گرفتم وبلاگم رو آپ کنم افتاد. مثل همیشه هدفون توی گوشم بود و داشتم آهنگ گوش میکردم. درست وقتی که قدم گذاشتم توی فروشگاه، همزمان ترک بعدی پلی شد که آهنگ فوق العاده My heart will go on از Celine Dion بود.
میدونین، وقتی توی سوئد زندگی میکنین توی محله های معمولی چیزی به عنوان زندگی مشاهده نمیشه. یه جورایی همه چیز خوشک هستش و کمترین رنگی به چشمتون نمیخوره، اما وقتی تو محله هایی که پر از خارجی هستن زندکی میکنین، واقعاً زندگیتون رنگی میشه. نمیدونم فیلم تایتانیک رو آخرین بار کی دیدین، من که چند ماه پیش دوباره دیدم و میخوام باز هم برم ببینمش. یه صحنه هستش که تصویر زیر آب تالار کشتی ناگهان رنگی میشه و سکوت زیر آب ناگهان با هیاهوی مهمونای توی سالن و موسیقی آمیخته میشه. از صبح یه کم دپرس بودم، دلیلش هم این حالگیریهای تنها بودن هستش، اما همزمانی پخش آهنگ با ورودم به فروشگاه پر رنگ و لعاب و شلوغ محل، یهو کاملاً مشغولیت ذهنیم رو عوض کرد. اگه بهتون بگم تمام موهای تنم سیخ شدن دروغ نگفتم. به ناگهان شروع کردم به لذت بردن از همه چیز، ردیفهای میوه با رنگهای زنده و براق، کنسروهای رنگارنگ مواد غذایی، قفسه خنک لبنیات، قفسه خوشبوی نونهای تازه، آدمهای جورواجور در حال خرید، کارمندان فروشگاه که در حال توضیح به مشتریان بودند، همه و همه به ناگهان تبدیل به یکی از زیباترین صحنه هایی شدن که میتونن هر آدمی رو به وجد بیارن. یه لحظه با خودم خندیدم و گفتم نگاه کن، این همه آدمی که این هستن عمراً تصورش هم نمیتونن بکنن که من اینجا دارم چه حالی میکنم. خلاصه کنم، امروز روز خوبی هستش؛ خیلی خوب.
به این میگن امید به زندگی
فعلاً بای تا بعد

درد دل با تویی که هرگز فراموشت نخواهم کرد

2010-09-01T22:38:00.004+02:00

چند وقتیه که خیلی به فکرت هستم. البته بی دلیل نیست، حالا بهت میگم دلیلش رو. یادته به هم یه قولی دادیم، که حتی اگه به هم نرسیدیم، باید با هم بریم "..." برای زندگی؟. اون موقع قرار گذاشتیم 5 سال دیگه اونجا باشیم. وقتی داشتم بهت قول میدادم، با خودم گفتم این هم دلش خوشه! من که بعید میدونم حالا حالا بتونم تا ترکیه هم برم، چه برسه به اونجا. اما امون از چرخ گردون روزگار ...
از اون روز 8 سال گذشته. خدای من، تقریباً هشت سال پیش همین موقع از سال بود، الان که دارم مینویسم یادم اومد. تو این مدت نمیدونی چه بر من گذشته. انقدر اتفاقات ریز و درشت برام افتاده که نوشتنشون خودش یه وبلاگ میشه. از اون جمعه صبحی که سوار تاکسی شدی و رفتی خیلی چیزها عوض شد. رابطه دوستانه من با پدرم دیگه مثل قدیم نشد، بعید میدونم یادش بیاد که چقدر کاری که کرد توی رابطه من با خودش هم تأثیر گذاشت. از اون موقع به بعد پدرم برام فقط یه سایه شد. بعد از تو 2 سال طول کشید تا تونستم خودم رو جمع و جور کنم. یه سال بعدش هم ازدواج کردم. ازدواجی که دووم نیاورد. جالبه بهت بگم حتی همسرم هم از اینکه انقدر به یاد تو بودم شاکی بود. بیچاره حق داشت. اون رو هم خیلی دوست داشتم، خیلی زیاد، هر چقدر که زمان میگذره دلتنگیم هم براش بیشتر میشه، ولی چه فایده. راستش رو بخوای از تو یاد گرفتم، که به آدمها یه بار بیشتر فرصت ندم.
یادته چند بار با هم کنسرت اس اند ام متالیکا رو دیدیم؟ فقط سی دی دومش رو داشتی.
یادته بعدها تموم روزهای خوبمون رو فراموش کرده بودی، وقتی بعد از چند ماه باهات تلفنی صحبت میکردم، هیچی یادت نمیومد! یه جورایی بهت حق میدم، شاید یادآوریش برای تو هم دردناک بود. راستی سیگار رو ترک کردم. خیر سرم بسکتبالیست بودم و عین خر سیگار میکشیدم، عوضش الان بوکس میکنم و سیگار رو هم ترک کردم.
هیچوقت یادم نمیره که به نظر کاوه چقدر کوچولو بودیم. راست میگفت، هنوز نوزده سالمون بود و میخواستیم دنیا رو بترکونیم.
یادته با هم میشستیم آهنگ ترجمه میکردیم؟ چه روزهایی بود. چقدر وقت کم میاوردیم. یادته مامانت رفت مسافرت و سفارش اکید کرده بود که منو نیاری خونتون؟ بیچاره انقدر مطمئن بود که تو به حرفش گوش نمیدی برگشتنی برای من هم سوغاتی آورده بود، میدونست که تا دم اومدنش هم حاضر نیستم از پیشت برم.
اگه بخوام زندگیم رو بخش بخش کنم، اون 9 ماه با تو بودن بهترین روزهای زندگیم بود. و 3 سال بعدش، زشت ترین روزهای زندگیم. 6 ماه اولش که بدترین موقع ممکن بود. هر روز وقتی شیفتم رو توی اورژانس تحویل میدادم، تو راه برگشت، به خودم میگفتم "اوکی، دیگه از امروز فکرش رو نمیکنی و شروع میکنی عین آدم زندگی کردم" اما مگه شب خوابم میبرد؟ باکس باکس سیگار میخریدم تا نصف شبی سیگارم تموم نشه. یه پاکت تا صبح میکشیدم، صبحش یه دوش میگرفتیم، آهنگ "Boiler" لیمپ بیزکیت رو میزاشتم و تا هفت تا سیگار باهاش نمیکشیدم و همزمان گریه نمیکردم از جام بلند نمیشدم.
یه دوستی داشتم که به زور منو برد پیش روانشناس، بعد از چند جلسه پیشنهاد کرد که از این به بعد فکر کنم تو مردی، به همه همینو بگم. آخ که نمیدونی چقدر آرومم کرد. احمقانه بود، ولی جواب داد. خیلی از دوستای دور و برم داستان دختری رو که مرد رو شنیدن.
اون دوستم البته خودش چند ماه بعد خودکشی کرد. فکر کنم این هم تجویز آقای روانشناس بوده.
میدونی، هر چقدر برات بگم از این مدت، تموم نمیشه. فقط اینو بگم و برم. چند روزی بود که دلم میخواست برات یه مطلبی بنویسم، اما دستم نمیرفت، امروز Me and you اسکورپیون رو داشتم گوش میکردم. نگو که یادت نمیاد، که من خیلی یادم میاد.
برم دیگه، خیلی چیزای دیگه داره یادم میاد، بخوام بنویسم مطلب رو نمیتونم جمعش کنم، اما اسم میبرم تا بدونی که یادمه. شل سیلور اشتاین، دربند، گلاب دره، اکباتان، سارا، میثم، آرش، پراید و...

یادت به خیر که همچنان مانده ام چه کنم با غم تو

استنتاج!

2010-08-29T03:08:00.003+02:00

من نمیترسم.
انقدر که از بالاترین نقطه زندگی به پایین پرت شدم و یه جورایی برام عادیه!

قابل اعتماد نیستم.
انقدر که وسط راه دستم را ول کرده اند، حتماً قابل اعتماد نبودم!

کوچیکم.
البته خودم و آیینه فکر میکنیم که من خیلی بزرگ باید باشم، اما وقتی انقدر راحت چشماشون رو روی من میبندن، حتماً ایراد کار یه جای دیگه س!

گوشه گیرم.
انقدر ملت میزارن من توی خودم باشم. حتماً هستم دیگه، وگرنه ملت که مخشون پاره سنگ برنداشته!

گاگول هستم.
انقدر که ملت راه رفتن و از چیزهایی حرف زدن که عمراً ازشون سر در نمیارم و خنده دار اینه که باورشون نمیشه! ویاگرا، حشیش، کوکتل هات شات!!! یکی بیاد اینا رو واسه من ترجمه کنه، یا حداقل بگه چطوری و به چه منظوری میشه ازشون استفاده کرد؟

بی خوابم.
انقدر که دلم نمیخواد بخوابم!

دارم میمیرم.
از بس که دلم نمیخواد زندگی کنم!

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟

2010-08-26T17:28:00.003+02:00

سلام
داشتم به این فکر میکردم که چرا نمیتونم مثل تو زندگی کنم؟ چرا آواره منم و نه تو؟ چرا همیشه من هستم که تنها گزینه ای که میتونم انتخاب کنم "نماندن" هست؟ چرا تو مسافرت میکنی و میشی مسافر، اما من هیچ جا نرفته میشم آواره؟ چرا خوشیهای زندگی من کم و کوتاهه و تموم شدنش دست من نیست، اما خوشیهای زندگی تو زیاد و بلنده و آخرش خودت با دست خودت تمومش میکنی؟ چرا تو رو رو دست میبرن اما سر نخواستن من دعواست؟

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟
چرا من باید همیشه از دست بدم؟ چرا همیشه این منم که احساس میکنم بقیه رو تنها گذاشتم، در حالی که این بقیه هستن که منو تنها میزارن؟ چرا من باید همیشه از قبل خودم رو برای از دست دادن و خداحافظی کردن آماده نگه دارم؟ چرا از اولین لحظه منتظر از دست دادن خوبیها و خوشیهای زندگیم هستم؟ چرا زخم نخورده دارم دردش رو میکشم؟

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟
چرا همیشه من بودم که تنها موندم. چرا دیگه تنها موندن اذیتم نمیکنه؟ چرا همیشه باید گریه هام رو فرو بدم تا ظاهر شکست ناپذیر و پر ابهتم رو حفظ کنم؟ چرا همه فکر میکنن که این منم که راه زندگیم رو انتخاب میکنم؟

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟
چرا وقتی بزرگترین آرزوم یه عمر کوتاهه انقدر برای همه تعجب آوره؟ چرا به نظرم خودکشی کار آدمهای ضعیفه؟ اصلاً چرا نمیتونم خودم رو ببخشم؟ چرا همیشه خودم رو بدهکار همه میدونم؟

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟
چرا زندگی من سیاه و سفیده؟ چرا همه چیز یا هیچ چیز؟ چرا تا دلم بخواد گوشه دنج واسه غمگین نشستن پیدا میکنم اما خبری از پارتی و مهمونی و شادی و شلوغی نیست؟ چرا عصبانیتم انقدر برای همه شگفت آوره و کسی تلاشی برای آروم کردنم نمیکنه؟ اصولاً چرا عصبانی کردن من برای همه راحتتر از خوشحال کردنم به نظر میاد؟

چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟
من که هیچوقت کامل نبودم، مگه تو بودی؟ من که از همه چیز سر در نمیاوردم، مگه تو سر در میاوردی؟ من که هیچوقت ملزومات زندگی ام رو به موقع نداشتم، ولی تو که داشتی؟ راستی، چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟

میخوای بدونی تو چطور زندگی کردی که من نتونستم؟
ساده س، از گذشته تا امروزت رو مرور کن. همین.

حالا فهمیدی چرا ازت متنفر میشم وقتی ...
... میشنوم از زندگیت راضی نیستی؟
... از محله ای که توش خونه داری راضی نیستی؟
... فکر میکنی پدر و مادرت برات هیچکاری نکردن؟
... فکر میکنی خوشبخت نبودی و نیستی؟
... فکر میکنی آواره بودی یا آواره هستی؟
... فکر میکنی همه غمهای دنیا توی دلتند؟
... بزرگترین لات بازی عمرت سوت زدن تو هوای آزاد و تیغیدن پدر و مادرت بوده؟

حالا فهمیدی چرا من نمیتونم مثل تو باشم؟
---------------------------------------------------------------------------------
اینا رو دیشب نوشتم. خیلی از دستت عصبانی بودم. نمیخواستم امروز توی "آواره" بزارمش، اما دیدم وبلاگ محل حرفهای دلمه، اینجا نگم کجا بگم؟ به کی بگم؟ بغضم رو چیکارش کنم؟
یکم به زندگیت فکر کن، همونطور که من فکر میکنم. نه اینکه قدرش رو ندونم. بعضی وقتها که میخوام به خدا گله کنم، یادم میفته که خیلی هم بهم بد نگذشته، شکایتی ازش ندارم، اما آوارم. آواره هم تنهاس. چون وقتی آواره هستی نمیدونی خونه بعدیت کجاست. وقتی هم ندونی، کسی رفیق تنهاییت نمیشه. و آواره اینجوری بچه گیش شد نوجوانی و جوانی و حالا داره سالهای بین جوانی و بزرگسالی رو طی میکنه. آواره هنوز آواره س. آواره با آوارگیش خیلی خوشه، چون چاره دیگه ای نداره.

این آهنگ لینکین پارک دیشب داغونم کرد. همون شد که اومدم این همه گله کردم. میدونم. میدونم خیلی سیاه بازی کردم. انقدرها هم سیاه نیست زندگی. اما وقتی مزه تلخ تخم لیمو رو میره زیر زبونت تموم طعم خوش قرمه سبزی و برنج زعفرونیت رو خراب میکنه. میگیری که چی میگم.

دوستتون دارم

Linkin Park - Leave Out All The Rest
لینک دانلود:
http://www.4shared.com/audio/OIXSqCQ-/03-Leave_Out_All_The_Rest.html

I dreamed I was missing
خواب دیدم که گم شدم
You were so scared
خیلی ترسیده بودی
But no one would listen
اما کسی گوشش بدهکار نیست
Cause no one else cared
چون اهمیتی نمیدن

After my dreaming
بعد از دیدن اون رویا
I woke with this fear
با این ترس از خواب بیدار شدم
What am I leaving
که چه چیزی رو ترک میکنم
When I'm done here
کی کارم اینجا تموم میشه

So if you're asking me
پس اگه میپرسی
I want you to know
میخوام بدونی که

When my time comes
وقتی نوبت من رسید
Forget the wrong that I've done
اشتباهاتم رو فراموش کنم
Help me leave behind some reasons to be missed
کمکم کن تا دلایلی برای گم و گور شدنم بتراشم

And don't resent me
و از من متنفر نشو
And when you're feeling empty keep me in your memory
و وقتی احساس پوچی کردی مرا به خاطر بسپار

Leave out all the rest
باقیش رو فراموش کن
Leave out all the rest
باقیش رو فراموش کن

Don't be afraid
نترس
I've taken my beating
سختیها رو تحمل کردم
I've shed but I made
پوست انداختم اما ساخته شدم

I'm strong on the surface
من در ظاهر قوی هستم
Not all the way through
نه در همه وجودم
I've never been perfect
من هرگز کامل نبودم
But neither have you
تو هم نبودی

So if you're asking me
پس اگه میپرسی
I want you to know
میخوام بدونی که

When my time comes
وقتی نوبت من رسید
Forget the wrong that I've done
اشتباهاتم رو فراموش کنم
Help me leave behind some reasons to be missed
کمکم کن تا دلایلی برای گم و گور شدنم بتراشم

And don't resent me
و از من متنفر نشو
And when you're feeling empty keep me in your memory
و وقتی احساس پوچی کردی مرا به خاطر بسپار

Leave out all the rest
باقیش رو فراموش کن
Leave out all the rest
باقیش رو فراموش کن

Forgetting
فراموش کن
All the hurt inside
همه جراحتی که در خود داری
You've learned to hide so well
خوب تونستی همش رو پنهان نگه داری

Pretending
تظاهر کن
Someone else can come and save me from myself
کسی دیگه میتونه بیاد و منو از دست خودم نجات بده
I can't be who you are
من نمیتونم مثل تو باشم

آخ که چقدر زنده ام از شدت حماقت

2010-08-23T00:22:00.003+02:00

سلام به همگی
یه چند ماهی بود که آپ نکرده بودم. راستش خودتون هم میدونید، آپ کردن و نوشتن و این چیزها حوصله میخواد، اون هم از نوع فجیع. این چند وقته اتفاقات خیلی زیادی افتاده. بعد از مسابقات قهرمانی سوئد، اومدم استکهلم. الان مدتهاس، تقریباً 4-5 ماهه که استکهلم زندگی می کنم.
دارم به شدت تمرین میکنم، البته با یه باشگاه جدید، که میشه گفت یکی از بهترین باشگاه های سوئد هستش. قراره به زودی اتفاقات خیلی زیادی بیفته، اتفاقات خیلی مهم و جالب که شاید بعداً براتون تعریف کنم. کلاً زندگی بد نیست، خوبه و سلام میرسونه. تابستون مفرحی رو گذروندیم، روزهای بد داشتیم، روزهای خوب هم به مقدار زیاد داشتیم. به تازگی کشف کردم که قابلیت این رو دارم که تا روزی 5 کیلومتر رو بدون توقف بدوم. البته شاید بتونم بیشتر هم برم، فعلاً همین هم برای من کلیه، منی که اصلاً تصور یک کیلومتر دویدن رو هم نمیتونستم بکنم. فردا میخوام امتحان کنم ببینم میتونم 6 کیلومتر بدوم یا نه! برام دعا کنین تا زنده برگردم.
امروز صبح یه حس عجیبی داشتم، از این حسها که دلم میخواست یه مطلب بی معنی و ادبی و فلسفی و این چیزها بنویسم. خوبی یاد بدیش رو نمیدونم، اما هرچی که هست اینه که خیلی دوستش دارم. شاید شماها هم خوشتون اومد. اگه اومد که برام بنویسید نظرتون رو، اگه هم نیومد که باز هم برام نظراتتون رو بنویسید. کاره دیگه، یهو دیدیدن تشویق شدم و باز هم از این کارها کردم. عنوان آپ امروزم رو هم در واقع از روی عنوان متنی که نوشتم کپی کردم، تا چه شود!
تا یادم نرفته بگم، خیلی زندگی باحاله، انقدر که بعضی وقتها یادت میره کجا هستی و البته بقیه هم تلاشی برای یادآوری کردن نمیکنن. جل الخالق!

آخ که چقدر زنده ام از شدت حماقت
روانم، نه آنکه در حرکت باشم، بلکه ایستاده روانم، ایستایی ای به سنگینی حرکت ساکن در ایست، به سنگینی نقطه ای در آخر خط.

میجنگم، نه برای شکست نخوردن، نه حتی برای پیروز شدن، میجنگم چون داستان زندگی ام با جنگیدن روان میشود.

حماقت میکنم، نه از روی احمقی و حماقت، بلکه از برای وجود انسانی ام که سرشار از حماقتهاست.

مجنونم، نه از شدت جنون، که از شدت سنگینی افکار شبانه بر سلولهای مفلوکی که گویا از شدت افسردگی، خاکستری شده اند.

زندگی میکنم، نه برای زنده بودن و نفس کشیدن، بلکه برای گذراندن محکومیتی که به جرم "به دنیا آمدن" نصیبم شده است.

روانم، جنگجوام، احمقم، زنده ام، زنده ام تا محکومیتم را به اتمام برسانم. شاید هم به قول گابریل گارسیا مارکز، "زنده ام تا روایت کنم"، حالا مانده ام داستان کدامین حماقت را!

و آخ که چقدر زنده ام از شدت حماقت

دلتنگم برای همه دوستانم، هرجای دنیا که هستن، ایرانیهاشون که بیشتر، دلم برای همتون تنگ شده، خیلی خیلی زیاد. انقدر که دلم میخواد بهتون یه جورایی یه رشوه ای بدم تا دست از سر کچل دل من بردارین. براتون بهترین آرزوها رو دارم.
فعلاً شبتون به خیر

تولدم مبارک

2010-05-07T13:36:00.007+02:00

سلام
امروز تولدمه. سرما خوردم. حالم خیلی خوب نیست. خصوصاً که دوباره باید به فاصله یک هفته هزار کیلومتر راه رو برم تا استکهلم.
حرف اول: دیروز یه روز استثنائی توی زندگیم بود. روزنامه استانی یه مقاله راجع به من چاپ کرده بود که دیدنی بود!!! چیش رو حالا بهت میگم. من یه مصاحبه کوتاهی کرده بودم و خبر نداشتم که کی قراره روزنامه چاپ بشه، منم بی خبر از همه جا دیروز دیدم توی خیابون همه بهم سلام میکنن، و یا حداقل یه سری با لبخند تکون میدن!!
منم با خودم میگفتم امروز این ملت یه چیزشون شده، تا اینکه همراه دوست محترمه رفتیم رستوران، یهو یه دختره که قبلاً توی باشگاه شاگردم بود اومد بهم به خاطر اینکه دارم میرم توی یکی از باشگاه های معروف سوئد تمرین کنم تبریک گفت! منم با خودم گفتم این از کجا میدونه و خلاصه هزار تا اتفاق تا اینکه 3-4 ساعت طول کشید تا بالاخره فهمیدم داستان چیه.
به عنوان کسی که قبلاً خودش خبرنگار بوده، هیچوقت فکر نمیکردم بودن توی روزنامه انقدر میتونه حال داشته باشه! خیلی باحال بود و هنوز ازش سر ذوقم.
حرف دوم: پارسال همین موقع رو قشنگ یادمه.، ساعت تقریباً 10 صبح بود که عمه م از ایران بهم زنگ و زد و تولدم رو تبریک گفت. خیلی چسبید. انقدر که هنوز تمام حرفاش و حتی دمای هوای اون موقع رو یادمه. داشتم با خودم فکر میکردم که از پارسال تا الان چقدر زندگیم عوض شده. خونه ای دارم و خانواده ای. همسر و پسری. ولی بزرگترین تغییر زندگیم در واقع به وجود اومدن مسئولیتهای بیشتر هستش. پارسال این موقع تنها نگرانیهام تو ایران بودن. اما الان تا دلتون بخواد توی همین سوئد نگرانی و البته مسئولیت دارم. بزرگترین چیزی که الان ذهنم رو مشغول کرده بزرگ کردن و در واقع تربیت این بچه س. چیزی که مطمئنم اینه که دلم نمیخواد "انتسا" هم با خاطرات بدی بزرگ بشه. نه اینکه از بچگیم خاطرات خوب ندارم، اما خاطرات متنوع سیاه و خاکستری بعضی وقتها تمام اعصابم رو بهم میریزه. خیلی سخته بچه بزرگ کردن؛ بابا! عمه! چی کشیدین از دست من!!!
خوش باشین و تولدم مبارک دوباره!

مدال برنز و سکوی سوم سوئد

2010-05-03T19:52:00.001+02:00

به خوشی و میمنت و راحتی و سلام وصلوات، با کمترین کبودی ممکن، مدال برنز مسابقات کشوری سوئد رو هم به دست آوردم.
من در حالی توی این مسابقات عنوان سوم رو به دست آوردم که 4 تا حریف دیگه م، همشون به تیم ملی دعوت شدن!

به قول یکی از دوستان این مدال رو به خاطر جیگر زیاد (در استفاده از سایر اعضای بدن مختار هستین) بهم دادن. خداییش راست میگفت، چون هرکسی جرئت شرکت تو این مسابقات رو نداشته!

عزت زیاد!

خدایا رحم کن

2010-04-22T00:34:00.006+02:00

چند روزی هستش که دارم وبلاگ امیر فرشاد ابراهیمی از چماقداران و اعضای سابق "انصار حزب الله" رو میخونم. با وجود اینکه توی یکی دو سال آخری که ایران بودم فکر میکردم خیلی از اتفاقاتی که دور و برم میفته خبر دارم، اما همچنان از سیل اطلاعاتی که توی این وبلاگ هست شوکه هستم!!!!
مافیای جنایت در بالاترین سطح کشور. در حدی که پای خیلی از ارکان و سیاستمداران رو وسط میکشه. کار از جنایتهای اقتصادی گذشته. بحث قتل به روشهای قرون وسطایی و شکنجه های مخوف هستش. اونم توسط کسایی که میدونن دارن چیکار میکنن. این لکه ننگی نیست که بشه به این راحتیها پاک کرد. حالا باز بیاین عکس بندازین و فیلم بگیرین که کار، کار فلسطینیها و لبنانیهاست! نه عزیزم، کار کار خودیه. این خودی میتونه هرکسی باشه، من، تو، برادرت، پدرت، مادرت، عموی صمیمیترین دوستت و یا حتی منشی خوشگل و ناناز روزنامه که یه بند داره برات چشم و ابرو میاد.
چند روزه که سرگیجه دارم، ابعاد اتفاقاتی که شاید تو تاریخ کشورمون بی سابقه باشه به این راحتی ها هضم شدنی نیست. همسرم از دل نسل کشی توی کشورش نجات پیدا کرده، با چشم خودش اسلحه رو بر روی پیشانی برادر 4 ساله ش دیده. اما چیز باور نکردنی براش نبوده، سالها بوده که این اتفاق تکرار میشده، اونم جلوی چشم میلیونها نفر.
اما اتفاقات توی ایران، با وجود قدمت زیادی که داره، همواره زیر پوسته رژیمهای مختلف قرار داشته و حالا که ابعادش در حال گسترش هست، دیگه پنهان کردنی نیست.
یادم میاد یه بار که با کت و شلوار مشکی داشتم میرفتم روزنامه، سر یه مسئله ای گذرم افتاد به کلانتری وزرا، چند تا خونواده اونجا بودن و یه سرباز وظیفه داشت با لحن خیلی بدی و فحاشی باهاشون صحبت میکرد. رفتم بهش با لحن دوستانه ای تذکر دادم و بهش گفتم "عزیزم شما سرباز وظیفه هستی، 2 روز دیگه خدمتت تموم میشه و خودت یه روز ممکنه خدای نکرده کارت به یه همچین جایی بکشه، اونوقت دوست داری کسی با خودت اینجوری صحبت و رفتار کنه." حرفم تموم نشده بود که برگشت بهم گفت "تو خودت خفه شو تا نگفتم دهنت رو ... کنن!" منم نامردی نکردم، دفترچه یادداشتی که همیشه توج جیبم بود (از زمان خدمت به بعد معمولاً همراهم یه دفترچه یادداشت جیبی داشتم) رو در آوردم و اسمش رو یادداشت کردم. همونجا رنگش شد عین گچ دیوار. خلاصه کنم که بعد از 2 ساعت با پا در میانی فرمانده پاسگاه برگه رو به خودش تحویل دادم، کسی هم ازم نپرسید که برادر من تو چیکاره هستی! یه نگاه به ریش و کت شلوار انداختن و تمام!
غرض از گفتن این خاطره فقط این بود که بگم که متأسفانه عرب و عجم نداره، وقتی تو یه جایگاهی قرار بگیری که بدونی کسی به این راحتی ها بازخواستت نمیکنه که هیچ پشتیبانی هم ازت میکنن، خدا میدونه که چه جنایتهایی رو میتونی مرتکب بشی.
خدای من، همه این بلاها رو خودی داره سرمون میاره. رزمنده سابق، بسیجی مخلص خدا، حاجی و... حالا دارن به اسم خدا، به اسم مسلمونی، به اسم مهدی و حسین و فاطمه بچه های مردم رو به قتلگاه و تجاوزگاه میبرن. آخه چطوری وجدانتون درد نمیگیره...
خدایا رحم کن

2010-04-07T00:01:00.010+02:00

چند تا از دوستان درخواست کرده بودن که فیلم مسابقه م رو براشون بفرستم، که متأسفانه خیلی سنگین بود و با سرعت اینترنت در ایران سازگاری نداشت، به همین خاطر علیرغم میل باطنی، فیلم رو روی یوتیوب آپ کردم، همچین یه ذره تو مایه های آبروریزی هستش. امیدوارم تا مسابقه های بعدی هم از لحاظ بدنی و هم از لحاظ تکنیکی به جایی برسم که دیگه برای آپ کردن فیلمم خجالت نکشم.
این شما و این هم فیلم مسابقه من
بچه خوبی باشین به زودی دوباره آپ میکنم وبلاگ رو.

...و مدالی به رنگ طلا و نه از جنس طلا!

2010-03-29T08:14:00.006+02:00

سلام
بالاخره اومدم. اینبار با دست پر. مدال طلای وزن +91 کیلوگرم رو هم توی اولین تورنمنت بوکسم بردم. درسته که شروع کردن یک ورزش جدید توی سن 26 سالگی همچین بگی نگی یه ذره دیره، ولی خوب توی فینال حریف خوش قد و هیکل ولی صفر کیلومتری جلوم بود که با یک ناکدان توی راند 3 بردمش. راند اول از ترس اینکه نفس کم بیارم زیاد دنبالش نکردم، وگرنه چون ترسیده بود میتونستم توی همون راند اول کار رو یکسره کنم.
از حق نگذریم، با اینکه مدال طلا به من رسید، اما برنده اصلی بازی اون بود. با 18 سال سن و هیکلی ورزیده، استیل فوق العاده قشنگی داشت. تمام مدت گاردش بالا بود، کما اینکه نتونست جلوی ضربه های منو بگیره، اما واقعاً وقتی فیلم بازیم رو دیدم، ازش خوشم اومد. این اولین تورنمنت عمرش بوده و مسلماً آخری هم نخواهد بود. سعی کردم توی فیسبوک پیداش کنم، اما ظاهراً فیس بوک باز نیست. به هر حال بعد از مسابقه پیداش کردم و ازش دلجویی کردم. اون موقع هنوز دستم گرم بود و نمیدونستم چه خبره، اما خوب صورتم کاملاً سالم بود، ولی اون بنده خدا لب پایینش پاره شده بود. بقلش کردم و بهش گفتم که کارش خوب بوده، باید یه کم نترس تر باشه.
ولی خودمونیم، اولین تورنمنت که برای من به خیر گذشت، اما بقیه بچه ها به خوش شانسی من نبودند. توی 75 کیلو با اینکه بوکسور ما خیلی قوی و نترس بود اما یه بوکسور سیاهپوست از استکهلم تیکه پارش کرد، البته این هم کم نیاورد، ولی خوب در پایان مدال نقره به بوکسور ما رسید.
توی 60 کیلو هم بوکسور ما از اواسط راند دوم فینال نفس کم آورد و بازی برده توی راند اول رو به حریف جوانتر و البته درازتر خودش واگذار کرد. این نقره دوم بود.
اما دو تا بوکسور سوئدیمون هر دو توی نیمه نهایی شکست خوردند. که البته وضعیت اونی که دختر بود بدتر بود، چون توی راند اول ناک اوت شد. اما پسر سوئدیمون حداقل به برنز رسید.
این بود وضعیت نهایی ما، 1 طلا، 2 نقره و یک برنز.

آهای خبر نداری ...

2010-02-06T00:21:00.003+01:00

سلام
خیلی وقت بود که دلم میخواست بیام یه چیزی بنویسم، اما لامصب دستم نمیرفت. یکی دو بار هم که دستم رفت، زمین و آسمون یهو به هم دوخته شدن و فایل مورد نظر از صحنه روزگار محو شد! خلاصه اینکه اگر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست ...

حرف اول: زندگی روز به روز شیرینتر میشه، بخوای یا نخوای. بالاخره تونستم به کابوس این چند ماهه اخیرم پایان بدم. اما خوب از اونجایی که ناف ما رو هرکی بریده، اون روز حالش گرفته بوده، یه بند باید حال ما هم گرفته بشه، که اگه گرفته نشه، صبح شب نمیشه! ظاهر امر که اینو میگه. خبر خیلی خیلی جدید اینکه که حدود 2 ماه پیش یه روز چشمام رو باز کردم دیدم یه پسر 4 ساله دارم! یادم میاد همیشه دلم میخواست اختلاف سنیم با اولین بچه م حداکثر 23 سال باشه، ظاهراً به آرزوم رسیدم!

حرف دوم: دارم دوباره کار با روزنامه ها رو شروع میکنم. البته خیلی سخته، مدتی هست که ننوشتم. اوضاع ترجمه هم که خیلی تعریفی نداره. حداقل اینکه خودم راضی نیستم. دست و دلم هم که به کار نمیره. خیلی هم شاکی هستم. اصلاً دلم میخواد شاکی باشم. تف تو ذات این زندگی که بعضی وقتها انقدر جدی میشه! بابا شوخی کردم، جدی نگیر.

حرف سوم: تصور کن دوست دختر صمیمی ترین دوستت از سر لجبازی، اسمت رو گذاشته روی سگش و اتفاقاً تو هم یه روز آخر هفته مهمونشون هستی. "یاز بیا غذا بخور؛ با تو نیستم، با سگم" یا مثلاً "یاز بیا با هم بازی کنیم؛ با تو نیستم، با سگم" یا نهایتاً "یاز میخوای اینکه تیکه استخون رو که از غذای دیشب مونده لیس میزنی؛ با توام کجا رو نیگا میکنی!!!"
آخه زندگی هم انقدر سگی!
تو پرانتز: این دوست دختر محترم هنوز زاییده نشده، مگر در مغز مریض من، کسی از این جرئتا نداره، اونم یه دختر! زرشک!!!!!

موسیقی روز: هتل کالیفرنیا http://beemp3.com/download.php?file=3512489&song=Hotel+California

خوش گذشت!

زندگي زيباست

2009-11-16T02:21:00.008+01:00

عجب روزگاريه! ببخشيد سلام يادم رفت.
اين چند روزه خيلي‌ها رو از دست خودم دلگير كردم، ميدونين چرا؟ چون بالاخره بعد از يك سال موقعيتي پيش اومد كه يه كاري رو براي دل خودم انجام بدم و در واقع وقتم رو براي خودم استفاده كنم، به تمام معني. يك سفر 12 ساعته براي يك ملاقات 2 ساعته. ملاقات 2 ساعته‌اي كه با اينكه خخيلي خيلي ساده بود، اما هنوز هم دارم ازش لذت ميبرم. حيف كه حداقل تا 2 ماه ديگه تكرار شدني نيست، اما وجود كسي كه آدم بتونه بعد از يكسال حتي براي 2 ساعت كنارش احساس آرامش كنه هم خودش نعمتيه!
اين يه هفته‌اي خيلي‌ها از من ناليدن كه ديگه ما غريبه شديم و تحويل نميگيري و نگرانتيم و از اين حرفا، اما يه چيزي رو توجه نكردن، اونم اينكه من هم ناسلامتي آدم هستم، سگ هميشه در خدمت كه نيستم! ايكاش ميتونستم اينو بهشون بگم، حيف كه جنبه آدمها خيلي پايينه! اينم كه اينجا دارم راحت مينويسم واسه اينكه نميدونن وبلاگ دارم وگرنه كه واويلا بود، همينجا هم نميتونستم حرفم رو بزنم!
اصلاً ميدونين چيه، بعضي وقتها، يا شايد هم بيشتر وقتها، وقتي به يه كسي به مدت زيادي لطف مي‌كني، لطف تبديل به حق ميشه، اگه يه بار بگي داداش كمرم درد ميكنه از كولي دادن خبري نيست، داد و هوار ميكنه كه آي ديگه ما غريبه شديم!
برادر من شما از اول هم غريبه بودي، خودت خودتو زياد تحويل گرفتي داداش!!
برام هنوز دعا كنيد. دعا كنيد كه اين دلي كه داره زنده ميشه نميره. برام دعا كنيد.
برام دعا كنيد كه زندگي زيبا بمونه، كه البته زيبايي زندگي به همين كج و كولگي‌هاشه....

موسيقي امروز:
Blue ft. Elton John - Sorry Seems To Be The Hardest Word

خيلي بهم خوش گذشت كه باز هم وبلاگم رو خوندين، باز هم بياين از اين ورا!!!

فعلاً باي

پس نوشت: يكي از بدي‌هاي اينجور احوالات داشتن من اينه كه تا صبح بشه پدرم در مياد! ساعت 3:21 صبح هستش و من خوابم نمياد!!!!!

ما ايستاده‌ايم

2009-11-10T05:57:00.008+01:00

سلام
اي بابا، انقدر ناله نكنين، باشه ميام آپ مي‌كنم. خوب سرم شلوغه، وقت فكر كردن ندارم. بالاخره دوران تنهايي به پايان رسيد. البته نه هنوز 100 درصد ولي تجربه بهم ميگه اين يه چيزيه تو مايه‌هاي 101 درصد!
ديشب ساعت يك خوابم برده، ساعت 4 بيدار شدم تا الان!
حرف اول: خبر جديد اينكه فهميديم مسابقاتمون ماه آپريل هستش! خدا رحم كنه، 6 ماه وقت دارم تا بدنم رو آماده كنم، اميدوارم بتونم. اين ميتونه آخرين شانسم باشه. پس درست حسابي ازش استفاده مي‌كنم، مطمئن باشين.
چند روز پيشها يه ايميل اومد برام با اين مضمون:

منم نامردي نكردم يه چند تا فحش آبدار در خصوص عروسي مادر و خواهر و خوردن انواع مختلف آبنبات واسشون فرستادم كه بدبختانه برگشت خورد! البته از اونجايي كه بنده در ايران نيستم، عمراً نميتونن آبنبات بخورن! اين از اين
تف تو ذات پدر پدرسگشون هم كرده، هر غلطي دلشون ميخواد بكنن. تخلفات رايانه‌اي، زهر مار!

حرف دوم: آقا اين ياز مرد از بس كه جان ندارد! همينجوري بي معني نوشتم! هوس بود. حرفم اينه. دمتون گرم با كامنتاتون! خيلي حال كردم. اين نشون ميده كه آواره هنوز زنده‌س! از دوستاني كه ابراز لطف كردن و خواستن منو از تو دپرسي در بيارن هم ممنون. اون خبر خاص هم به زودي داده ميشه. البته داده شده، فقط تكميل نشده، كه به زودي تكميل شده‌ش رو بهتون مي‌گم. فعلاً كه عين يه بچه 14 ساله كه تازه ميخواد بره سر اولين قرار، هيجان زده‌م.
بچه خوبي باشين، شايد سري بعدي بيشتر بهتون گفتم.

حرف سوم: خيلي حرفها دارم، اما خوب بهتره فعلاً چيزي نگم. از فعاليت‌هاي اخيرم اينكه دارم زبان سوئدي رو به صورت خصوصي ياد ميگيرم. يه دوست معلمي دارم كه خيلي به من لطف داره، شروع كرده بهم آموزش زبان سوئدي دادن، با يه متد عجيب غريب! اصلاً بعيد نيست اگه هفت ديگه رمان تاجر ونيزي رو به زبان سوئدي داد بهم گفت ترجمه كن!!!!!!

موسيقي: هرچي موسيقي قشنگ كه مربوط به دهه 90 هستش، آخ كه من دلم ميخواد برگردم به اون روزها. دوران تينيجري، چه زود گذشت. آهاي تينيجرها، روزهاي آخرتونه، بعداً پشيمون ميشينها، حالشو ببرين كه اين روزها تكرار نميشه، عمراً

فيلم:
فيلم كه زياد ديدم، اما چيز خاصي الان تو ذهنم نيست، شايد بعداً.

روز خوش!

پانوشت:
بالاخره خال مورد نظر رو زدم به بدن! اينك عسكش:

پشت هيچستانم!

2009-10-11T23:04:00.005+02:00

سلام كن!

امروز بعد از مدتها اومدم Office رو روي سيستمم نصب كردم. خيلي دلم ميخواست بشينم آفلاين براي خودم بنويسم، يا در واقع تايپ كنم، كه يادم افتاد خيلي وقته براي وبلاگم چيزي ننوشتم. ميرم سر اصل مطلب:

حرف اول:

طبق معمول چند وقته اخير اوضاع روحيم درامه! به قول سهراب سپهري "پشت هيچستانم!"

چرا؟ پرسيدن نداره، جواب منفي گرفتم، به همين سادگي!

قراره دوشنبه برم ببينم اوضاع چطوريه (اين مطلب رو دارم شنبه مينويسم، خدا ميدونه كي وقت كنم با اين اوضاع درام اينترنتم، بزار رو نت!) برم يه سر اداره مهاجرت بگم، داداش يه سال وقت منو حروم كردي كه بهم منفي بدي!؟

اصلاً تقصير منه كه اومدم توي اين نورشو (شهر جديدم، كه از بوليدن خراب شده خيلي بهتره) وايسادم دارمم مجاني به بچه‌هاي اين سوئدي‌هاي نمك نشناس بوكس ياد مي‌دم!!!!

ايول، داره كم كم يخم باز ميشه! ميدوني چيه، بين خودمون بمونه، هر سري كه يه چند وقتي مطلب نمي‌نويسم، اوضاع روحيم بي ريخت ميشه و دلم ميخواد يه بند غمنامه بنويسم. البته يه سري خبرهاي خوبي هم هست كه محرمانه‌س! ميبينم كه آتيش گرفتي!!!! ميدونم تو دلت داري ميگي كه "تو كه نميخواستي جريان رو بگي، چرا اصلاً بهش اشاره كردي!" خوب اينم از اكرام (جمع كرم!) منه!

ولي خوب، از حق نگذريم، هنوز پشت هيچستان هستم، همونجايي كه به قول سهراب "پشت هيچستان رگهاي هوا پر قاصدهاييست كه خبر مي‌آرند از گل وا شدة دورترين بوتة خاك"

راستي داره يه اتفاقايي ميفته! سر و كله يكي داره كم كم از دور توي زندگيم پيدا ميشه! خدايا خودت رحم كن! اولين برف امسال هم اومد، نگين كه نگفتي!

حرف دوم:

به زندگي سلام برسونين! اگه ديدينش بهش بگين "ياز" سلام رسوند گفت خيلي نامردي! اگه گفت "چرا؟" بهش بگين خودت ميدوني!

امشب حسابي به آلبوم در گلستانة شهرام ناظري گوش دادم، واي كه چه غوغايي تو دلم افتاد. ياد سال 73 (1995) و تنهايي‌هايي كه تو مشهد كشيدم افتادم. حالا بعد از نزديك به 14 سال (كه خيلي زود گذشت) تو سال 2009 دارم توي شمال سوئد به اين آلبوم گوش ميدم و همچنان "آدم اينجا تنهاست، تنهاست، تنهاست" داره ديوونه‌م ميكنه.

خدايا امشب يكي منو از دست اين آلبوم نجات بده، ساعت 2 صبح هستش و همين قطعه كه اگه اشتباه نكنم "تم مرگ" نام داره نميزاره بخوابم! شايد امشب از اون شبهاست كه بايد تا صبح بيدار باشم و فردا برم سر كار تقاص پس بدم! آخ كه يه نخ سيگار چقدر ميچسبه، حيف كه ندارم :(

حرف سوم:

امروز يه فيلم مستند كه در واقع مروري بود بر تمامي اتفاقات حد فاصل اندكي قبل از انتخابات و 2 ماه بعد از انتخابات رو ميديدم. براي هزارمين بار به خودم گفتم كه 26 سال ايران بودم و يه بار از اين اتفاقا نيفتاد، حالا كه اومدم اينجا بايد اينجوري بشه! بابا خيلي نامرديه!!!

حالا بعداً براتون بيشتر ميگم!

به سراغ من اگر مي‌آييد نرم و آهسته بياييد، مبادا كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي من

تكمله: آقا اين دوستان عزيز گير دادن كه چرا ايرانيايي كه ميرن خارج زندگي كنن يه بند غر ميزنن و از وضعيت بد شاكي هستن. بزارين روشنتون كنم. تو ذهن اغلب كسايي كه تو ايران هستن خارج زندگي كردن يعني ديسكو رفتن، بار رفتن، مشروب خريدن با خيال راحت، و با خيال راحت تيپ زدن! بله خوب، همه ميتونن حداقل 3-4 هزار دلار پول بي زبون بزارن تو جيبشون پاشن بيان اروپا (فرقي نداره كجاش) 2 هفته عشق و حال كنن و بعد با يه خاطره خوب برگردن ايران. اما براي زندگي كردن سيستم فرق داره. اينجا بايد عين خر كار كني تا بتوني استانداردهاي زندگي رو داشته باشي. بله تو ايران هم همينطور بود، اما خوب تو ايران اگه يه چند وقتي بيكار ميشدي، ميتونستي يه كاري بكني تا اوضاع بگذره. دوستي، رفيقي فاميلي، بالاخره يه كسي رو دور و برت داشتي تا باهاش گرم بگيري و خوش باشي و با خيال راحت يه زماني رو بگذروني. مهموني بري، مهموني بدي، با خيال راحت. اما اينجا، كار نكردن مساوي با "بي همه چيز بودن"، در حالي كه كار كردن مساوي با "با همه چيز بودن". به زبان ساده‌تر چنانچه كار داشته باشي (كه به قول يه افغانيه توي همين سوئد، افغاني كم مياره، چه برسه ايراني) ميتوني عين آدميزاد راحت زندگي كني. از پس خرجات بر بياي (كاري كه من تو ايران عليرغم كار زياد از پسش بر نميومدم) منتها به غير از كار، پول، بار و ديسكو و مشروب و... هيچ چيز ديگه نداري. رفت و آمد فاميلي و خونوادگي و دوستان تقريباً بي معني هستش، اگر هم باشه بسيار ساده و شايد حداكثر سالي يه بار! فكر قرض گرفتن رو از سرت بيرون كن! همچنين قرض دادن. پيدا كردن يه همصحبت تقريباً كار حضرت فيل هستش! و خيلي چيزهاي ديگه. به قول دوست ايرلندي‌ام، اين سيستم دنياس، با به دست آوردن هر چيزي، يه سري چيزهايي رو از دست ميدي. به شخصه چيزهايي كه اينجا به دست آوردم رو دوست دارم، اما همش ميگم ايكاش اينها رو تو ايران داشتم! اميدوارم منظورم رو بگيري. اصل مطلب اينه كه اكثر ايراني‌هايي اينجا رو كه ميبينم، از زندگي كردن توي سوئد داره حالشون به هم ميخوره، ولي هم حال به هم زن رو ترحيج ميدن. به شخصه ميگم، مهم اينه كه اونقدر به مغزت اعتماد داشته باشي كه زندگيت رو بدي دستش تا برات انتخاب كنه، ايران با محدوديتهاش يا سوئد (خارج) با تنهاييش و خر كاريش!! تموم شد!

موسيقي اين دفعه:

كل آلبوم در گلستانه، اثر جاوداني شهرام ناظري

مكالمه به يادماندني اين دفعه:

تو فيلم Accepted بارتلبي گينز (با بازي جاستين لانگ) خطاب به دادگاه ميگه: "ما امروز اومديم اينجا كه تأييد شما رو بگيريم، اما يه چيزي ته دلم ميگه كه اصلاً اهميتي برام نداره. كي به تأييد شما براي واقعيتي كه در ما وجود داره اهميت ميده. من ميدونم كاري كه ما كرديم درست بوده و به اين روش ادامه ميديم، چه شما خوشتون بياد و تأييد كنيد، چه خوشتون نياد و رد كنين!"

توصيه مي‌كنم اين فيلم رو ببينيد.